Olivier van Noort 10 jaar bestaan.

Het is deze maand 10 jaar geleden dat wij de sleutel kregen van het appartement Olivier van Noortlaan 37, een mooie woning in het complex aan de Olivier van Noortlaan ( OvN ). Ik was toen 59 jaar en mijn vrouw 55, de reden dat we waren gaan zoeken naar een appartement was dat we de eengezinswoning waar we toen in woonden te groot vonden worden met zijn 3 verdiepingen en we de tuin ook niet als een must beschouwden.

We waren eind 2007 attent gemaakt op het project Olivier van Noort door een advertentie van Mozaiek Wonen waarin de appartementen te huur werden aangeboden aan 55 + ers, daar voldeden we dus beide aan, een afspraak was snel gemaakt en tijdens een bezoek aan een van de grondleggers van de woongroep waren we snel enthousiast.

De bouw was toen al gestart en we woonden regelmatig vergaderingen van de toekomstige bewoners bij. Samen met andere leden van de woongroep OvN werden de maand mei 2008 en de daarop volgende maanden de 26 appartementen gevuld. Op een enkeling na hadden we geen van allen ervaring met het fenomeen woongroep. Sommige van de toekomstige bewoners waren al vanaf de oprichting bij de groep betrokken en hadden samen met Mozaiek Wonen en externe deskundigen aan de bouw van het complex en het vormgeven van de woongroep meegewerkt. Aanvankelijk was het een woongroep voor 55 + en dat sprak ons wel aan. Zeker nadat we kennis hadden gemaakt met een aantal leden en de doelstelling van de woongroep leerden kennen, die er op neer komt dat we met elkaar streven naar een fijn woonklimaat met oog voor elkaar.

Familie, vrienden en bekenden vonden het in eerste instantie wel raar dat we in een woongroep gingen wonen, iets dat ze associeerden met een commune waarbij alle aktiviteiten gezamenlijk worden uitgevoerd zoals koken en eten en wat je ook maar in gezamenlijkheid kan doen, een echt geitenwollensokken of een bandeloos gebeuren dus. Met de vrije jaren 70 in het achterhoofd natuurlijk geen vreemde gedachte.

Niets was echter minder waar, alle appartementen staan op zichzelf met een eigen voordeur met alle faciliteiten, enig verschil met het wonen in een rijtjeshuis is dat er in het complex 1 appartement is ingericht als ruimte voor gezamenlijke activiteiten en dat heeft zich in de loop van de jaren ontwikkeld tot koffiedrinken op Zondag- en Dinsdagmorgen, film- crea- en dartavonden waarbij het aan ieder individu vrij staat er aan deel te nemen of niet.

Op ad- hoc basis vind ook museum bezoek plaats en is er 1 maal per maand een happy hour dat steeds door een andere bewoner wordt ingevuld. In de 10 jaar hebben we toch al een aantal leuke tripjes, o.a. boottochtjes gemaakt met elkaar, steeds in wisselende samenstelling al naar gelang van de persoonlijke interesse.  Al met al een leuke manier van wonen met elkaar met als het ware een buurthuis in het complex.

In de loop van de 10 jaar dat wij er nu wonen worden 15 appartementen nog bewoond door de eerste bewoners en zijn er in 11 inmiddels andere bewoners als gevolg van diverse redenen zoals het niet meer zelfstandig kunnen wonen zonder intensieve zorg. Dat geeft meteen aan wat de woongroep niet is, een verzorgingshuis. Natuurlijk letten we op elkaar en helpen we elkaar als dat mogelijk is, echter wel binnen grenzen.

In de loop der jaren zijn een aantal bewoners overleden en zijn er enkele om andere redenen naar elders vertrokken. We hebben dus al aardig wat lief en leed gedeeld met elkaar, helaas ook persoonlijk en toen hebben wij ervaren dat het heel fijn is mensen in je naaste omgeving te hebben die je steunen en helpen.

Is het dan allemaal halleluja, nee natuurlijk niet, er zijn wel eens wrijvingen en ergernissen, niets menselijks is ons en onze medebewoners vreemd, er is echter tot op heden nog niets dat tot echte strubbelingen heeft geleid en de woongroep op haar grondvesten heeft doen schudden.

Zijn er dan helemaal geen nadelen aan het wonen in een woongroep als deze, ja vanuit mijzelf vind ik het een nadeel dat we als bewoners allemaal steeds ouder worden ook wijzelf en dat als er nieuwe bewoners bij komen dit toch meestal mensen zijn die ouder zijn dan wijzelf, 69 en 65 jaar oud. Niets ten nadele van oudere mensen, ik denk toch dat het voor het voortbestaan van de woongroep beter zou zijn als er wat jongere mensen bij kwamen. De toetredingsleeftijd is niet voor niets verlaagd naar 50 jaar. Al met al wonen wij samen met onze hond Ive nog steeds met plezier in de Olivier van Noort en blijven dat nog zolang mogelijk doen.

Het 10 jarig bestaan gaan we gezamenlijk vieren op 12 Mei met een diner in de groepsruimte. 

Jielis Boet